  |
 Pierwsze komputery osobisteDziś większość komputerów osobistych należy do jednej z dwóch wielkich rodzin: PC (pierwotnie IBM PC: PC od angielskiego Personal Computer - komputer osobisty) oraz Apple Macintosh, czyli Mac. Jednak przed ostatecznym ustaleniem się tych standardów na rynku były obecne najróżniejsze inne konstrukcje. Używanie komputera w domu i biurze stało się popularne w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Wraz z wzrostem szybkości procesorów i co najważniejsze spadkiem ich ceny, firmy jak Com-modore, Amstrad oraz pionierski Sinclair sprzedawały swe produkty jako komputery domowe. Jednym z bardziej popularnych komputerów tamtych czasów był Commodore 8032, wyposażony w 32 kB pamięci RAM (kB - kilobajt w przybliżeniu odpowiada 1000 8-bitowych słów). Programy pisane na taką maszynę musiały być siłą rzeczy stosunkowo nieskomplikowane, gdyż 32 kB to mało, a należało jeszcze pamiętać o konieczności zmieszczenia gdzieś danych potrzebnych do wykonywania obliczeń. W rzeczywistości programy mogły zajmować tylko 16 kB, co powodowało, że użytkownicy tej maszyny dobrze zaznajomili się z komunikatem „out of memory" (brak pamięci).
Dla wymiany i obróbki informacji opracowany został system kodowania ASCII, który umożliwia zapisanie każdej litery (ale tylko w alfabecie angielskim!), cyfry itd., jako jedno 8-bitowe słowo (1 bajt), czyli liczbę z przedziału 0-255, oczywiście w systemie dwójkowym. Jeśli na komputerze typu Commodore 8032 uruchomiliśmy program do obróbki tekstu, to po napisaniu paru stron dokument musiał być zapisywany do pamięci stałej, a resztę pracy trzeba było kontynuować w innym dokumencie. Programy ówczesne potrafiły w odpowiednich miejscach zamykać i tworzyć pliki, jednak system ciągłego odwoływania się do powolnej pamięci magnetycznej prowadził do tego, że praca posuwała się w ślimaczym (według dzisiejszej miary) tempie. |
Źródła: Wikipedia, Świat Wiedzy | Zdjęcia: Sxc.hu |
